“Dus je moet je Facebook koppelen aan je Twitter?”
“Tuurlijk!”
“Want?”
“Hoef je het maar een keer te doen.”
“Wat?”
“Nou, een tweet twitteren.”
“En die komt dan op je Facebook?”
“Ja, hartstikke handig. En het is goed om te integreren.”
“Integreren?”
“Ja, dat alles met elkaar verbonden is.”
“Ik wil me er niet mee bemoeien, maar dat moet je natuurlijk never nooit doen.”
“Wat? Integreren?”
“Je moet juist alles los van elkaar houden. Twitter is echt iets totáál anders dan Facebook. Of Linkedin. Dat is weer zakelijk.”
“Kan je anders ook koppelen aan Twitter. Ziet er goed uit hoor – careerwise -  als je een beetje actief bent.”
“Actief waarmee?”
“Nou, gewoon, met dingen. Ik gebruik bijvoorbeeld Foursquare. Helemaal leuk.”
“Ok, leg uit, Foursquare is?”
“Dat je anderen vertelt waar je bent.”
“En dat is fijn omdat?”
“Hè, doe niet zo wezensvreemd. Dat is hut wel hoor, tegenwoordig. Je moet gewoon een beetje meedoen.”
“Ok, ok, ok. Dus ik koppel alles?”
“Neehee.”
“Ook zakelijk niet?”
“Nou, ik denk niet dat je zakelijke relaties geïnteresseerd zijn in het feit dat jij ergens een biertje gaat drinken.”
“Lus er trouwens wel eentje, by the way.”
“En hoe houd ik dat dan – zeg maar – geheim?”
“Kwestie van je username.”
“Vertel, ik kan niet wachten.”
“Ik niet op het bier.”
“Nou, je kiest een naam die onduidelijk is. Die niks met jou te maken heeft. Beetje geinige naam bijvoorbeeld, zoals biertje2000 ofzo. Maar niet een te lange naam, want dat gaat ten kosten van de tweetruimte.”
“Dus ik Twitter onder een naam die niemand met mij in verband kan brengen. En dus ben ik onvindbaar. Het was toch juist de bedoeling dat ik wereldberoemd zou worden, al tweetend?”
“Komt vanzelf goed.”
“Hoe dan?”
“Importeer gewoon je adresboek. En lekker gaan followen.”
“Wij zijn op de zaak trouwens bezig met een nieuwe website. Wordt helemaal top. Waarom lach je nou?”
“Nou, sorry hoor, maar een website is wel een tikkeltje achterhaald. Gewoon Facebook alleen nog maar gebruiken. Moet je wel zorgen dat je een goede landingspagina hebt. En dan geef je mensen iets als ze ja gaan liken.”
“Wat dan?”
“Nou, een pdf met iets nuttigs ofzo.”
“Dus je koopt zo je vrienden?”
“Zo moet je het niet zien. En bovendien, ze krijgen toch ook iets. Oja, en je moet ook altijd belonen dat ze zijn gaan liken.”
“Lekker spontaan allemaal.”
“Zag trouwens dat je nog geen 8 vrienden hebt op Facebook. Tikkie sneu wel.”
“Ja, we heten niet allemaal Barack Obama. Trouwens, voor hem wórdt getweet. Lekker makkelijk.”
“Maar jongens, nog even, moet je nou zorgen dat je tweets op Facebook komen, of zet je iets op Facebook en dat dat dan weer een tweet wordt?”
“Jij begrijpt het geloof ik echt niet hè?”
“Duurt een eeuwigheid hier voordat ze je bestelling komen opnemen.”
“No worries, al geregeld. Heb ik net al gedaan via MyOrder, supergoed appje.”

(tekst: Monika Jak)